Hide Button

موسسه سمی تیپیت موارد را به زبان های ذکر شده دارد

English  |  中文  |  فارسی(Farsi)  |  हिन्दी(Hindi)

Português  |  ਪੰਜਾਬੀ(Punjabi)  |  Român

Русский  |  Español  |  தமிழ்(Tamil)  |  اردو(Urdu)

devotions
دعای پيروزمند مسيحی، دعای معمول مسيحی است


ايمانداران، اغلب گلايه كرده می‌گويند: «من با اوقات دعای خود مشكل دارم و در كشمكش هستم.» بسياری به من گفته‌اند، «دعا در زندگی من به يك عمل تشريفاتی بدل شده است.» يا «من به سختی دعای مستمر را در زندگی حفظ می‌كنم.» متوسط مسيحيان در روز سه تا چهار دقيقه دعا می‌كنند، و معمولاً اين كار را بر سر سفره انجام می دهند. امّا دعای معمول مسيحی، و دعای سنتی مسيحی دو چيز كاملاً تفاوت هستند

من دريافته‌ام كه اغلب مسيحيان مشتاق هستند كه به مردان دعا بدل شوند، ليكن آنها نمی‌دانند اين كار را از كجا آغاز كنند. امّا دعای پيروزمند مسيحی در واقع همان دعای معمول و عادی مسيحی است. در واقع اين دعا هيچ چيز عجيب و غير دست‌ يافتنی در برندارد. شما بايد بدانيد كه برای مبدل شدن به يك شفاعت كننده بزرگ، نيازی نيست كه يك الهی دان بزرگ يا سخنران ماهر باشيد، زيرا دعا ارتباط و مشاركت عقل وخرد نيست، بلكه ارتباط و شراكت ميان دو قلب است، قلب خدا و قلب انسان. خداوند به دنبال هنرهای خطابت نيست، بلكه او در جستجوی قلوب فروتن می‌باشد. در واقع هر فردی كه قلبی مشتاق محبت نمودن و شناخت خدا داشته باشد، واجد شرايط قرار گرفتن در صفوف سپاه شفاعت كنندگان اوست.

برای اينكه بتوانيم دعاهای پيروزمندی در زندگی خود داشته باشيم، بايد ماهيت دعا را درك نماييم. قدم اول در دعای پيروزمند مسيحی درك اين واقعيت است كه دعا دعوت فيض‌آميز خدا برای هر يك از ما جهت ورود به حضور اوست. كتاب ‌مقدس تخت خدا را « تخت فيض» توصيف می‌كند (عبرانيان 16:4). تنها راه ممكن جهت دسترسی به خدای مطلقاً قدوس از طريق فيض اوست. زمانی كه ما اين حقيقت بزرگ را دريابيم، دعاهای ما شكلی پويا خواهند يافت و سلامتی و شادی در اوقات دعای ما به وفور يافت خواهند شد.

هر روز صبح من با شگفتی به حضور خدا می‌روم. با وجود اينكه رفتن من به حضورش فقط برای گرفتن چيزی از او نيست، خداوندم به من بيش از آنچه كه بخواهم يا فكر كنم عطا می‌كند. من به جای وادار كردن و تحت فشار قرار دادن خدا برای انجام كاری، قلبم را تسليم او می‌سازم. هدف از آمدن به حضور خدا يافتن شناخت عميق از اوست. دعا تجربه نمودن حضور خداست. دعا روش عملی بسط رابطه محبت ما با «پدرمان، خدای قادر مطلق، سرور سلامتی و كسی است كه بر تخت پادشاهی تمامی جهان تكيه زده است.» در دعای پيروزمند مسيحی چيزی خسته كننده يا تشريفاتی وجود ندارد. دعا، عملی پر شكوه و تهور‌آميز است. دعا رابطه‌ای برای شناخت آن كسی است، كه همه چيز را در مورد هر كسی و هر چيزی می‌داند.

زمانی كه ما شروع به بسط اين ديدگاه در دعاهايمان می‌كنيم، از آن پس دعا به جای وظيفه به شادی، به جای مذهب به رابطه نزديك، وبه جای شكست به پيروزی مبدل می‌گردد.

در آن هنگام شكرگزاری و پرستش جای احساس محكوميت و غرغر را می گيرد و در زندگی ما به امری معمول بدل می‌شود. بزرگترين مشخصه يك شفاعت كننده پيروزمند، محبت است. زيرا دعا به وسيله محبت جاری می‌شود و شفاعت كننده از محبت خدا تقويت يافته دلگرم می‌گردد. او محبت خدا را تجربه می‌كند، و اين تجربه به محبت نسبت به خدا بدل می‌شود. فراتر از تمامی نكات ذكر شده، دعا مفهوم مشاركت و مراوده را نيز در بردارد. خدا محبت خويش را با ما به مشاركت می‌گذارد و ما نيز محبت خود را به او ادا می‌كنيم.

دعا ارتباط و مشاركت دو قلب است. يعنی قلب خدا و قلب انسان. قلب خدا به طور مطلق پاك و قدوس است. قلب او توانای مطلق و ابدی است، امّا قلب ما قلبی بسيار كوچك، ناپاك و از هر چيز فريبنده‌تر است. با اين حال به وسيله خون مسيح اين فرصت به ما عطا شده كه به حضور او داخل شويم. آه! اين دعای پيروزمند‌انه است. پس همين حالا اين دعا را جهت شناخت خدا از طريق فيض او آغاز كنيم.